Drie dames vertellen over hoe zij hun leven en zorg geregeld hebben.

"Ik geniet elke dag van het nog zelfstandig wonen"

Hester van Ginkel-Timmer
Hester van Ginkel-Timmer

Zorgtrede 1

Paspoort
Naam Hester van Ginkel-Timmer
Leeftijd 85 jaar
Woont In haar eigen huis
Zorgvraag Geen
Overige hulp Huishoudelijke hulp en tuinman
Hulpmiddelen Geen
Medicatie Alleen voor hoge bloeddruk
Hester van Ginkel-Timmer
Hester in haar huis in Woerden

Hester:

“Ik woon al 46 jaar in dit huis, maar het is voor mij nog steeds alsof ik in een nieuw huis woon. Zo fijn woon ik. Dit huis geeft niet de drang om te verhuizen. Ondanks dat ik de leeftijd er misschien voor heb. Ik hoop hier tot mijn laatste snik te blijven. Twintig jaar woon ik hier nu alleen, toen kreeg mijn man Kees een herseninfarct. Dan staat je leven eigenlijk stil, opeens is alles radicaal anders. Ik ging 2x per dag naar hem toe in het verzorgingshuis. Toen zei een zuster tegen mij: uw man kan nog best 20 jaar leven zo hoor. Ja, dacht ik toen ik thuiskwam, dat is natuurlijk mooi, maar dan ga ik er wel wat van maken! Ik heb de knop toen omgezet. En ik heb dat echt met een lach en een traan gedaan. Maar ik ben dankbaar dat ik nog zoveel plezier in m’n leven mag hebben. Dat is geweldig.

Mijn man is 7 jaar geleden overleden. Uit ervaring met hem, weet ik: je kunt morgen in een verpleeghuis wonen. Daar heb je zelf niets over te zeggen. Maar je moet ondertussen wel plannen maken, je moet wel doorgaan. Ik leef vandaag, en morgen zie ik wel weer.

En ik ben een echt mensen-mens. Ik krijg veel mensen over de vloer, en het leuke is: ze vragen mij ook terug. Ik investeer. Dat doen heel veel mensen niet. Ze zitten te wachten totdat er eens iemand langs komt, maar als ik niemand bel dan vergeten ze mij op den duur ook. Dat is een heel normaal gegeven. Uiteindelijk moet iedereen het zelf weten natuurlijk, en je karakter speelt ook een rol. Maar ik zeg: je moet bellen. Je moet zelf bellen, en dan komen ze.

Nu heb ik geen pijn, ik ben gezegend met een goede gezondheid. Ik hoop hier tot mijn laatste snik te blijven."

"Als ik iets zelf kan, probeer ik het"

Mevrouw van der Zanden
Mevrouw Van der Zanden

Zorgtrede 5

Paspoort
Naam Mevrouw van der Zanden
Leeftijd 97 jaar
Woont in een huurappartement (aanleunwoning)
Zorgvraag Twee keer per week hulp bij het douchen, en dagelijks in de ochtend en avond hulp bij het aan- en uittrekken van de steunkousen door medewerkers van zorgorganisatie Vierstroom Zorg Thuis
Overige hulp Eens per week hulp bij boodschappen,
schoonmaken etc.
Hulpmiddelen Elektrische rolstoel, rollator, po, bedsteun
Medicatie Zes soorten medicijnen, onder andere pijnstillers voor
knie en heup
Mevrouw Van der Zanden
Mevrouw Van der Zanden in haar aanleunwoning

Mevrouw Van der Zanden:

“Ik heb een nieuwe heup en een nieuwe knie. En die andere heup is totaal versleten. Lopen kan ik niet, dus vandaar dat ik in de stoel zit. Het is natuurlijk fijn dat er een elektrische stoel is, want anders zou ik het ook niet meer redden. Gelukkig kan ik er aardig goed mee overweg. Ik heb altijd auto gereden, mogelijk helpt dat ook wel.

Zeven jaar woon ik hier in het huurappartement. En ik heb een hulp, die is al 25 jaar bij me. Ze komt eens in de week, dan ruimt ze de boel op en wast. Die doet alles. Het klikt, gewoon alsof het familie is. Zonder deze hulp zou ik het niet redden. Verzorgen doe ik helemaal zelf, maar douchen gaat iets te moeilijk. Daar helpt Vierstroom Zorg Thuis me bij. Het zijn allemaal heel aardige vrouwen. En het is natuurlijk leuk, je kunt even een praatje maken. Soms ben ik net koffie aan het zetten en dan zeg ik: zal ik er gauw een beker bij zetten? Maar dat kan maar af en toe.

Over het algemeen, als ik iets zelf kan, probeer ik het. Ik wil niemand werk uit handen nemen hoor, maar als je het niet meer doet, dan kan je het ook niet meer. Heerlijk dat je een beetje je zelfstandigheid hebt. In een verpleeghuis krijg je een kamer om te slapen en verder staat er niets meer in. Dan vind ik het hier toch gezelliger. Dan blijf je toch nog een beetje jezelf. Als het niet anders kan, dan moet het. Maar ik wil wel zolang mogelijk zelfstandig blijven. En zoals dat nu geregeld is, kan dat ook.”

"De beste keuze die ik in mijn leven heb gemaakt"

Lidie van Gerven
Lidie van Gerven

Zorgtrede 6

Paspoort
Naam Lidie van Gerven
Leeftijd 93 jaar
Woonsituatie Appartement in het Leo Polak (dat verpleeghuis-, revalidatie en respijtzorg levert)
Zorgvraag Drie keer per week hulp bij het douchen, dagelijks hulp bij steunkousen en medicatie
Overige hulp Geen
Hulpmiddelen Steunkousen, rollator
Medicatie Voor haar hart en longen, en maagbeschermers
Lidie van Gerven
Lidie van Gerven in haar appartement in het Leo Polak

Lidie:

“Begin januari lag ik op sterven. Daar ben ik goed in hoor, het was al de 4e keer. Fijn was het niet. Bleek dat ik longontsteking had. En ik krijg ook veel hartaanvallen, dat is erg naar. In januari heb ik wel 3 of 4 keer zo’n opduvel gehad. Ze hadden gezegd: u moet er rekening mee houden dat dit einde verhaal kan zijn. Iedereen kwam langs. Maar na een paar dagen zei ik: ik ga niet dood. Ik ben Lazarus. En ik zit hier toch nog mooi.

Hier gaan wonen, is de beste keuze die ik in mijn leven heb gemaakt. Voordat ik hier kwam was ik verschrikkelijk bang dat er plotseling iets met me zou gebeuren. Dat ze je bij kop en kont zouden pakken en dat je dan maar moet afwachten waar je terecht komt. Ik wilde niet in een verpleeghuis in Noord komen, daar ken ik niets. Daarom ben ik gaan proberen om hier te komen. Zes jaar woon ik hier nu. Ik gun het iedereen. Het is hier altijd gezellig. De dames die hier werken zijn alert, maar je hebt ook veel vrijheid. Het is goed. Het eten willen we soms anders, maar dat willen alle mensen. Dat verander je niet. Maar als je iets vraagt, en het is in het normale, kan het altijd.

Ik ga iedere vrijdagmorgen naar de kapper. Dat is mijn luxe. Ik hoef geen smeer op m’n gezicht, maar ik moet naar de kapper want ik kan niks met m’n haar. Kwart over acht word ik opgehaald. Dan vraag ik ’s ochtends aan de eerste de beste die ik zie: kun jij me even de kousen aandoen? En meestal doen ze het dan meteen. De dames lopen zich het schampus: ze werken voor hun bout en ze werken hard. En ze zijn altijd vriendelijk. Ja, ze doen het goed hier. Heel rijk voel ik me.”